Ga naar onze webshop   Ga naar de katten wereld   Ga naar de honden wereld   Ga naar de reptielen wereld   Ga naar de vogel wereld   Ga naar de knaagdieren wereld   Ga naar de vissen wereld   Ga naar de kado wereld   Ga naar de kinderfeestjes   Ga naar brasserie de Oehoe

Kinderfeestje

KINDERFEESTJE
21 november 2012

Vorige week had Martijn een feestje. Een jongen in zijn klas werd 8 jaar. “Wat ga je doen” vroeg ik op het schoolplein aan de moeder.
“Oh, we gaan sumo worstelen”.
Onmiddellijk rijpte in mij het plan om Martijn voor het feestje af te melden, maar zelf vond hij het gek genoeg, wel aardig.
In aanleg ben ik een tut die het liefst op verjaardagen oud Hollandse spelletjes wil doen en de rest beschouwt als gevaarlijke nieuwlichterij.

Ik bracht hem naar het feestje. Onderweg zag ik in de binnenspiegel dat hij een beetje angstig om zich heen keek of verbeeldde ik mij dat alleen maar. We waren de laatste.
De woonkamer stond vol moeders. Je hoefde geen groot mensenkenner te zijn om te zien dat zij het vooruitzicht van een potje sumo worstelen onmogelijk konden verenigen met hun moederrol. Om het nog ingewikkelder te maken, verzekerden ze elkaar om het hardst dat het enig was en zo origineel.
Ik knuffelde mijn zoon en vertrok.

namen
Misschien zijn er ouders die zich ronduit verheugen op het kinderfeestje van hun jubilerende spruit, maar voor de meesten is het een hoofdpijndossier dat ieder jaar dikker wordt omdat de activiteit die je dit jaar doet, tot gevolg heeft dat de lat voor volgend jaar weer iets hoger ligt.
Op het laatste feestje van Martijn zijn we naar het Omniversum geweest. Nee, niet naar Avonturia, dat kende ik toen nog niet. We hadden voor we bij de ijsberenfilm uitkwamen, uitputtend overleg gevoerd, waarbij mijn verlangen naar nostalgische eenvoud het aflegde tegen de wensen van mijn vrouw en mijn zoon.
Maar sumo worstelen.

Mijn dochter, 5 jaar oud is ze, heeft er een gewoonte van gemaakt om voor het slapen gaan via de babyfoon de namen te noemen van de kinderen die op haar verjaardag mogen komen. Er zijn een paar namen die steevast terugkeren en er zijn een paar namen die de ene dag wel en de andere dag niet op een uitnodiging mogen rekenen. Zij wil naar Avonturia. Ze heeft haar zinnen gezet op goud zoeken en “daarna” tettert ze door de babyfoon “gaan we een schatkistje verven”.
Ik wil maar zeggen, het onderwerp is nooit ver weg.

vraag
Aan het einde van de middag werd Martijn thuis gebracht. In een enkele oogopslag zag ik dat hij niet zwaar gewond was en zelfs gewoon kon lopen en praten.
Toen ik hem ’s avonds naar bed bracht, zei hij tegen me “papa”.
“Ja, jongen”.
“Mag ik iets vragen”.
“Ja, natuurlijk”.
“Mag ik op sumo worstelen”.

« Ga terug