Ga naar onze webshop   Ga naar de katten wereld   Ga naar de honden wereld   Ga naar de reptielen wereld   Ga naar de vogel wereld   Ga naar de knaagdieren wereld   Ga naar de vissen wereld   Ga naar de kado wereld   Ga naar de kinderfeestjes   Ga naar brasserie de Oehoe Ga naar de wereld van Mappa Mundia  

DE GROT

DE GROT
28 februari 2013

Op een ijskoude vrijdagmiddag bevind ik mij met mijn kinderen in de grot van Avonturia. Nienke, mijn dochter (5) zegt de God van Avonturia. Zojuist heeft zij met haar broer Martijn (7) naar goud gezocht in de woestijn. Samen met nog ca. tien kinderen die in opperste concentratie zandkorrels door een vergiet gooien. Wat opvalt is dat de gezichten van de meeste vaders een gespannen uitdrukking laten zien. Dromers zijn het.

Spruiten
Maar eerst stonden wij wel een paar minuten lang naar een varaan te kijken, ja echt, een varaan. Een beest dat eruit ziet alsof die zo oud is als de wereld en niets, helemaal niets hem ooit nog uit zijn evenwicht zal kunnen brengen. De vleermuizen daar vlakbij bevielen ons minder, dat wil zeggen, dat Martijn het gefladder maar een nerveuze bedoeling vond. Na een paar tellen waren we dan ook weer terug bij de varaan. Mijn lieve spruiten zijn niet gauw stil, maar nu wel. Het dier lag niet te slapen, maar verkeerde in zo’n typische schemertoestand van roerloos suffen en opperste waakzaamheid. Nienke zei “Ik zou hem wel even aan willen raken” om daar meteen aan toe te voegen”grapje”.

 

Opgraving
Hoe langer ik in de grot ben, hoe sterker ik het idee krijg dat Indiana Jones me zo meteen op mijn schouders slaat. We lopen langs oude rotstekeningen. Niet heel lang geleden heb ik een bezoek aan een soortgelijke prehistorische grot in Zuid Frankrijk gebracht. Ik kan dus instaan voor de kwaliteit van de rotstekeningen in de grotten van Avonturiaux.
We pauzeren bij de stokstaartjes, altijd leuk. Vertederende zenuwlijders zijn het. In die mooie documentaires die de EO uitzendt, kun je zien dat ze nog slim zijn ook. Maar we moeten door. Ik ben zo’n vader van wie de kinderen altijd op moeten schieten. Waarom eigenlijk? Ik wijs op een richtingenbord. We moeten nog naar de tempel, de druipstenengrot, de opgraving en de grote avonturenboom.

Gevonden
Maar eerst dus goud zoeken. Ik neem het enige open gebleven plekje in tussen een rijtje vaders. Er zit altijd wel een grappenmaker tussen of iemand die graag voor een grappenmaker doorgaat. Zelf ben ik niet zo dol op dat type, maar goed. De grappenmaker in dit gezelschap zegt “Ik ga hier pas weg met mijn zakken vol goud”. Niemand lacht, want de vaders zijn verdiept in het bedrijf van hun kinderen. Met rode wangen van de opwinding staan mijn kinderen zandkorrels na te pluizen. Na een paar minuten komt Martijn naar me toe. Hij zegt “Pap, ik geloof dat ik wat gevonden heb”.

« Ga terug