Ga naar onze webshop   Ga naar de katten wereld   Ga naar de honden wereld   Ga naar de reptielen wereld   Ga naar de vogel wereld   Ga naar de knaagdieren wereld   Ga naar de vissen wereld   Ga naar de kado wereld   Ga naar de kinderfeestjes   Ga naar brasserie de Oehoe Ga naar de wereld van Mappa Mundia  

OEHOE

OEHOE
22 maart 2013

Lang geleden zag ik in Zuid Frankrijk, een kilometer of tien onder Avignon, een oehoe in een boom zitten. Hij zat op de onderste tak van een kale boom in een bos dat vooral door de lokale brandweer werd bezocht omdat ieder jaar de boel daar af fikte. Hoe zag de oehoe eruit, indrukwekkend is het goede woord. Als je wilt weten wat stil zitten is, moet je een oehoe bestuderen.

brasserie
Bijna twintig jaar later zit ik met mijn kinderen in Brasserie de Oehoe in Avonturia. Zij zitten bepaald niet stil. Aan het tafeltje naast ons is een jonge vader met een vuurrood hoofd voor de zoveelste keer van zijn stoel opgestaan om zijn jubilerende spruit, vier jaar, schat ik tot de orde te roepen. Mijn kinderen zijn dol op dit soort tafereeltjes. Martijn zit nu al een paar minuten met een tosti in zijn hand, klaar om een hap te nemen, maar hij wordt te zeer in beslag genomen door de drukte naast ons. Vooral het voortdurend wegrennen van de kleine Wouter, want zo heet het ongedurige feestvarkentje, vindt hij betoverend.

tijger
Nienke zit achterstevoren op haar stoel en houdt zowel het kleine gezelschap aan tafel als de voortvluchtige Woutertje in de gaten. Op haar bord ligt een onaangeroerd saucijzenbroodje. Natuurlijk moet ik ze voorhouden dat het geen pas geeft om zo open en bloot onze tijdelijke buren te bestuderen, maar de verleiding is me te machtig. Terwijl ik mij voorneem om mijn kinderen tot het eten te manen met de historische woorden “anders wordt het koud”, zie ik dat Wouter het op de reusachtige knuffeltijger heeft voorzien.”Naar de tijger” zegt hij dan ook voortdurend. Iets in mij zegt mij dat zijn vader ook Wouter heet. Senior staat op en is met drie lange passen bij hem.



eten

Dan, ik weet niet wat het is, een ingeving of iets anders, zie ik dat de vader zijn zoon niet voor de zoveelste keer behoedzaam bij de kladden grijpt en hem als een kostbare arrestant terugvoert naar het tafeltje, maar in plaats daarvan een ogenblik om zich heen kijkt, het geroezemoes in zich op lijkt te nemen en vervolgens op zijn hurken gaat zitten.
“Vind jij de tijger dan helemaal niet eng?” wil hij weten.
De kleine Wouter schudt zijn hoofd. De vader veinst verbazing en zegt“Zullen wij dan de grote tijger eens gaan aaien?”.

Mijn kinderen draaien zich weer om en beginnen te eten.”Lekker” zegt Martijn. “Heel lekker” zegt Nienke. Een goede naam is het, voor de brasserie, de Oehoe.
 

« Ga terug