Ga naar onze webshop   Ga naar de katten wereld   Ga naar de honden wereld   Ga naar de reptielen wereld   Ga naar de vogel wereld   Ga naar de knaagdieren wereld   Ga naar de vissen wereld   Ga naar de kado wereld   Ga naar de kinderfeestjes   Ga naar brasserie de Oehoe

VISSEN

VISSEN
19 april 2013

Thuis hadden wij twee goudvissen. In een kom.
Tijdloos.
Tot vorige week. Toen ging Martijn bij een vriendje spelen die in zijn klas als een autoriteit wordt beschouwd als het gaat om het houden van siervissen. In de woonkamer van het huis van zijn vriendje, Huib heet die, staat een soort mini zwembad waarin tropische vissen in een niet aflatende golfslag hun exotische bestaan uitdrijven.
Dat wilde mijn zoon ook wel.
Hij wist wel dat zo’n onderwaterwereld misschien wat hoog gegrepen was, maar de volgende dag liep hij in Avonturia tegen een ADO aquarium aan.
“Papa?”

R2
Nu staat de kom op zolder, leeg. De twee goudvissen zwemmen heen en weer langs de ooievaar. Gelukkig voor ons is Huib voor ADO, want als het om siervissen gaat, is het een kritisch mannetje. Vanmiddag was hij hier weer. Hij inspecteerde zwijgend het nieuwe aquarium en begon toen over op het doel schieten. Ik haalde even opgelucht adem omdat ik meende dat door het logo van ADO zijn aandacht van het aquarium naar het voetballen was over gegaan, maar dat bleek niet het geval.
Onze kleine visvriend had het over de R2 FishSchool KIT. “In Amerika is het een grote hit” reproduceerde hij de reclametekst. Martijn stond met open mond te luisteren. Het kwam erop neer dat onze goudvissen konden leren voetballen met behulp van de R2. Wie het niet gelooft, moet maar op de website van Avonturia kijken.

guppen
Toen Huib zijn vernietigend werk had gedaan, netjes had gezegd ‘bedankt voor het spelen” en bij zijn troste moeder in de Daewoo was gestapt, zei Martijn “maar pap, een vis die op het doel kan schieten, dat is toch cool”.
Lang geleden had ik ook een aquarium ,ik was een paar jaar ouder dan Martijn nu, een jaar of 12.De eigenaar van de dierenwinkel in een kleine provincieplaats had mij somber laten beloven dat ik de plantjes eerst een week met rust moest laten voor de vissen erbij konden. Ik was er bijna zeker van dat hij dat zei om mij dwars te zitten, maar ik gehoorzaamde geduldig en investeerde toen mijn zakgeld in een paar guppen. Er gingen twee maanden voorbij voor ik om onbekende redenen de verzorging van de guppen staakte. Er waren zoveel dingen die zoveel belangrijker waren.
Mijn schuldgevoel hield omgekeerd evenredig gelijke tred met het waterniveau. De eerste bleef stijgen, terwijl de tweede bleef zakken tot onder het fatale niveau. Dat was het einde van de guppen.
Dus ik denk dat ik het maar doe, die R2.

« Ga terug